Ser muller e morrer

Sempre o é, e é bo,
seica unha necesidade,
a de ser muller e intentar non morrer,
ou morrer, querendo que o sangue,
sen sentila, sen cheirala,
siga os nosos pasos.
Crear poemas de vida viva,
de amor que cheire e desbasta,
de poemas que se garden,
e garden as nosas ausencias,
é sanar as feridas do corpo;
as da mente, mudas, certeiras,
esas case nunca se remedian.




Fai un nada... no blog de Maribel ....ao ler as súas palabras .....grazas polos pensamentos, polas ondas sucedidas á túa beira.
Bicos moitas